Średniowieczny układ urbanistyczny obejmujący Rynek i Zamek w Siewierzu jest wizytówką Gminy Siewierz, miejscem, w którym chce się przebywać, i do którego chce się wracać.
Dzieje Zamku oraz Rynku są na nierozerwalnie związane z historią gminy szczycącej się bogatą historią, należącej do najstarszych grodów w Polsce. Od roku 1276, kiedy to książę opolski Władysław nadał Siewierzowi prawa miejskie, dotychczasowy gród wokół Kościoła pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela został przeniesiony w okolice obecnego Rynku. Jednocześnie najprawdopodobniej w tym samym czasie na miejscu obecnego zamku wybudowana została drewniano-ziemna budowla obronna. Na początku XIV w. książęta bytomscy rozpoczęli budowę murowanego zamku w stylu gotyckim. Z biegiem lat zamek zmieniał właścicieli, był przebudowywany, ale też często niszczony, gdyż wielokrotnie wykorzystywano go militarnie. Użytkowano go do roku 1790, kiedy to w trakcie ustaleń Sejmu Wielkiego Księstwo Siewierskie zostało formalnie włączone do Polski a zamek przejął Skarb Państwa. Po Kongresie Wiedeńskim w roku 1815 utworzono zależne od Rosji Królestwo Kongresowe, w skład którego wchodziły ziemie Księstwa Siewierskiego wraz z Zamkiem. Siewierz tracił na znaczeniu a wraz z nim w stopniową ruinę popadł również zamek.
Żywa została jednak historia, a jej zawiłości były inspiracją do powstania lokalnych legend, w tym najsłynniejszej, „O Czarnej Damie":
W jasne księżycowe noce na murach zamku w Siewierzu pojawia się postać Czarnej Damy, która jękliwym głosem straszy okolicznych mieszkańców. Była to niegdyś niezwykłej urody dziewica, z pochodzenia Żydówka, która zakochała się w burgrabi rządzącym zamkiem. Podczas nieobecności biskupa zjawiała się w zamku na potajemne spotkania z ukochanym. Ale wiadomość o spotkaniach dotarła do miejscowego plebana a następnie do biskupa, który pewnego wieczoru zawitał niespodziewanie na zamek i zastał zakochaną parę w jednej z komnat. Kilka dni potem burgrabię wygnano, a piękna Żydówka za profanację świętego miejsca została skazana na śmierć przez zakopanie żywcem. Wyrok wykonano w zamkowych lochach. Od tego czasu niemal w każdą noc o pełni księżyca zjawa pojawia się na dziedzińcu zamkowym by straszyć załogę zamku i okolicznych mieszkańców.
Międzyodrze jest mezoregionem „Doliny Dolnej Odry” w Woj. Zachodniopomorskim. Jest to torfowa dolina pomiędzy ramionami Wschodniej i Zachodniej Odry w ramach Niziny Szczecińskiej. Dlugość tego obszaru wynosi około 77 km a szerokość w niektórych miejscach dochodzi do 11 km.
Bagna i podmokłości Doliny rzeki Baryczy będącej dopływem Odry rozciągają się na długości ponad 100 km na pograniczu Wielkopolski i Dolnego Śląska. Naturalne warunki dały nazwę rzece – słowiańskie słowo bara oznacza bowiem właśnie bagno, teren grząski i podmokły.
Jezioro Drawsko ma powierzchnię 1871 ha. Jest to 12 pod względem wielkości jezioro w Polsce, a największe na Pojezierzu Drawskim i drugie pod względem głębokości w Polsce (83 m).
Większość terenu wygranej destynacji znajduje się na obszarze chronionym Biebrzańskiego Parku Narodowego, który należy do największych obszarów chronionych w Polsce. Walory przyrodnicze tego terenu obejmują płynącą na tym terenie rzekę Biebrze, jej rozlewiska, torfowiska, stanowiące najrozleglejsze tereny bagienne w Polsce.
