Rejon Nowego Tomyśla słynie z bogatych tradycji uprawy wikliny i chmielu oraz produkcji wyrobów wiklinowych. Decydujący wpływ na powstanie i rozwój tutejszej specyfiki miały naturalne warunki terenowe, mikroklimat oraz procesy historyczne związane z napływem ludności osadnictwa olęderskiego w XVIII w.
Bagniste tereny dorzecza Odry, porośnięte bujnymi zaroślami wikliny w stanie dzikim, prawdopodobnie od początków pojawienia się tutaj siedzib ludzkich były doskonałym zapleczem surowcowym na potrzeby rozwijającego się rzemiosła plecionkarskiego. Kolonizacja tych terenów związana z osadnictwem olęderskim dała podstawy do rozwoju wikliniarstwa na większą skalę. Zakładane tutaj na przełomie XVIII i XIX w. pierwsze plantacje wikliny, uważane były za wzorcowe i najpiękniejsze. Podobnie, początki chmielarstwa w okolicach Nowego Tomyśla wiążą się z przybywającymi na te tereny, już pod koniec XVII w. kolonistami pochodzenia niemieckiego i czeskiego. W powstających gminach olęderskich wydawano przywileje zezwalające osadnikom na domowy wyrób piwa. Powstawały w związku z tym małe, przydomowe plantacje chmielu, uprawianego na własny użytek.
W regionie o tak bogatych tradycjach i ciekawej historii w maju 1985 roku utworzone zostało Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa z siedzibą w Nowym Tomyślu. Placówka ta powstała jako oddział Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie. Na potrzeby Muzeum miejscowe władze przekazały 2 obiekty:
1.Zrekonstruowany, poolęderski, zabytkowy budynek mieszkalny z końca XVIII w., stanowiący główną siedzibę Muzeum.
2.Budynek drewniany, stylizowany, określany jako Dworek Myśliwski, zbudowany w 1977 roku (w grudniu 2008 roku w wyniku pożaru obiekt ten uległ całkowitemu spaleniu).
3.W maju 2006 roku przekazana została na potrzeby Muzeum, budowana od czerwca 2005 z inicjatywy Stowarzyszenia Plecionkarzy i Wikliniarzy Polskich – stodoła olęderska. Obiekt ten przeznaczony został na poziomie parteru jako miejsce prowadzonych prelekcji, wykładów, lekcji muzealnych. W przypadku złych warunków atmosferycznych parter stodoły wykorzystywany jest do realizacji organizowanych w Muzeum imprez plenerowych, warsztatów wikliniarskich, pokazów plecenia. Na poddaszu prezentowane są w ramach wystawy „Artystyczne i użytkowe formy wiklinowe – nowe wzornictwo", niepowtarzalne formy wiklinowe wykonane podczas organizowanych w Muzeum od 2001 roku Ogólnopolskich Plenerów Wikliniarskich.
Budynki otacza teren o powierzchni 1.75 ha, na którym znajdują się ekspozycje botaniczne:
salicarium – poletka odmian wikliny,
park wierzbowy – krzewiaste i drzewiaste formy wierzb.
oraz eksponowane są artystyczne formy przestrzenne z wikliny na zasadzie zmieniających się co roku czasowych wystaw poplenerowych.
Międzyodrze jest mezoregionem „Doliny Dolnej Odry” w Woj. Zachodniopomorskim. Jest to torfowa dolina pomiędzy ramionami Wschodniej i Zachodniej Odry w ramach Niziny Szczecińskiej. Dlugość tego obszaru wynosi około 77 km a szerokość w niektórych miejscach dochodzi do 11 km.
Bagna i podmokłości Doliny rzeki Baryczy będącej dopływem Odry rozciągają się na długości ponad 100 km na pograniczu Wielkopolski i Dolnego Śląska. Naturalne warunki dały nazwę rzece – słowiańskie słowo bara oznacza bowiem właśnie bagno, teren grząski i podmokły.
Jezioro Drawsko ma powierzchnię 1871 ha. Jest to 12 pod względem wielkości jezioro w Polsce, a największe na Pojezierzu Drawskim i drugie pod względem głębokości w Polsce (83 m).
Większość terenu wygranej destynacji znajduje się na obszarze chronionym Biebrzańskiego Parku Narodowego, który należy do największych obszarów chronionych w Polsce. Walory przyrodnicze tego terenu obejmują płynącą na tym terenie rzekę Biebrze, jej rozlewiska, torfowiska, stanowiące najrozleglejsze tereny bagienne w Polsce.
